حتما شنیده ایم با با ولش کن بمن چه بتو چه مگر کاروزندگی نداری مگر.... اغلب شخصیت های جامعه افرادی هستند که تحت تاثیر آخرین افراد یا غالب افرادی که با آنها در ارتباط هستند قرار میگیرند وچون بیدی در مقابل افکار عمومی که همواره نظرات غیر کارشناسانه میدهند میلرزند هدف ها فراموش میشود شاید هم فراموش نمی شود وخجالت میکشند آنرا ابراز کنند وبدون هیچ تلاشی ایده ها در نطفه خفه میشود ودر این اوضاع واحوال است که تنها فاکتور مصمم بودن بکار می آید. عمل گرایی در گونه موقعیت ها ست که خود را نشان میدهند برخی بنام شور ومشورت از آن یاد میکنند در حالی که مشورت نه این است که هرکه هرچه گفت آن راقبول کرد بلکه باید نظرات را شنید و بهترین وکارشناسی ترین را برگزیده وقضیه را بعنوان یک مصوبه ذهنی در دستور کار قرار داد در این حالت است که در پس مصمم بودن ومشورت پشتکار می آید وفرد بیدی نمیشود که با هرنسیمی بلرزد وپایمردی موضوعیت میابد وبجای تاثیر پذیری از افکار عمومی با عمل به صلاح وتکلیف برخلاف جهت آب حرکت کرده وافکار عمومی را تحت تاثیر قرار میدهد این در آموزه های دینی ما هم آمده است .سیاست هم در همین موضوعات است که مدام تشویق بدوری از آن ترغیب میشویم واغلب از جانب افرادیکه گوش به اخبار بودن را مدرک معتبر دانش سیاسی خود می دانند.ورفته رفته مانند قبل همه غیر سیاسی شوند ودشمن هرچه خواهد کند به گفته یکی از فیلسوفان بزرگ سیاست غرب شهروندی که به امر سیاست نپردازد شایسته نام شهروند بی آزار نیست باید او را شهروند بی خاصیت نامید .

 التزام به قانون اساسی ونظام جمهوری اسلامی ایران از جمله خصوصیات نگارنده است غالبا افراد دفتر خاطرات ودل نوشته هایی دارند ولی اکنون زمان تبادل اطلاعات با استفاده از امکانات ارتباطی است که محصور در مکان نمی باشد لذا بر آن است تا با به اشتراک گذاشتن دغدغه های اجتماعی اش زمینه ای برای تبادل سازنده افکار وبهانه ای برای گفتمان ایجاد نماید باشد که توفیقات الهی هم در این مسیر شامل حالش گرد واین گفتمان هدفی دنبال نمی کند بجز تبادل وایجاد متقابل تاثیرات مثبت در سایه علم و آگاهی ومعرفت . انشاءالله

.