*غیبت و بدگویی: مرز بیان ویژگی های فرد و معرفی وی، با غیبت و بدگویی از او مرز باریکی است که عمدتا توجیهات نفس فعالان سیاسی در آن بسیار است! در ایام انتخابات که قرار است یکی یا جمعی نفی و دیگری یا دیگرانی اثبات شوند، غیبت نقل مجالس سیاسیون است و پا را فراتر از آنچه که معرفی و بیان منصفانه ویژگی های کاندیداهاست می گذارد که باید علاوه بر کاستن از هیجانات کاذبی که هر عملی را توجیه می کنند و بدلیل سرعت و شدت فعالیت ها، بسیاری جزئیات مهم را نادیده می گیرند، مخاطبان را به بررسی دقیق تر و عدم اکتفا به سخنان خود دعوت کرد.

*تهمت و آبروریزی: بهتر آن است که در ایام انتخابات به سخن هیچ کس و هیچ شایعه ای به صرف شنیدن آن توجه نکنیم چرا که متاسفانه رواج عامدانه بسیاری حرفهای بی مبنا و تهمت های ناروا باب می شود. از اینها گذشته حتی اگر برخی خطاهای جزئی در مورد یک کاندیدا صحت داشته باشد نیز افرادی با بزرگنمایی آنها به جای حفظ آبروی فرد و پوشاندن آن، شروع به تخریب وی کرده و فقط به جرم رقیب انتخاباتی بودن، او را مورد حمله قرار می دهند، در حالی که ممکن است امثال آن خطاها در اطرافیان خودشان نیز فراوان یافت شود که آنها را جزئی دانسته یا حتی نمی بینند!

*بدبینی و پیش داوری: پیش فرض بسیاری از فعالان سیاسی در ایام پرشور انتخابات منفی و ناصحیح بودن عواملی جدی در کاندیداهای رقیب و خصوصا گروه سیاسی رقیب است که با توجیه اینکه حضور وی در آن لیست برای ناصالح بودنش کافی است حتی اجازه بررسی منصفانه را از خود و دوستان شان سلب می کنند و همه را با یک چوب می رانند در حالی که تجربه نشان داده افرادی بسیار متفاوت در لیست هایی واحد قرار داشته اند و صرف حضور در گروهی خاص و منتسب شدن به افراد و احزابی خاص نمی تواند دلیلی بر رد آنها باشد و اخلاقا باید هر فرد را جداگانه دید و بررسی کرد. این آفت متاسفانه شیوع بسیار دارد تا جایی که افراد را بر حسب عضویت در گروه یا انتساب به افراد نامگذاری می کنند و مثلا می گویند فلانی بهمانی است و این یعنی مشخص شدن تکلیف وی!

*غرور و خودبرتربینی: قرار گرفتن در جو ستادها و گروههایی خاص عمدتا باعث بروز غرور و خودبرتر بینی کاذبی می شود که دیگر عیبهای خود را نمی بینیم واتفاقا در دیگران فقط عیبها و نقاط منفی را می بینیم چراکه قرار است خودمان را اثبات و دیگری را نفی کنیم. راه جلوگیری از رخداد این مساله ولو آنکه کاندیداهای خود را بهترین بدانیم، آن است که قرار نیست شخصی بخاطر قرار نگرفتن در لیست پیشنهادی ما کافر باشد و آنکه در جمع ماست بدون نقص! آنان نیز همچون همه انسانها به طور نسبی از نقاط مثبت و منفی بسیاری برخوردارند که پوشاندن ضعف ها و توجیه آنان به هر وسیله ای، خلاف اخلاق است .

*خودنمایی و ریا: کاندیداها و طرفداران شان گاهی اوقات بدشان نمی آید طوری رفتار کنند که برداشت خاصی از رفتار ایشان صورت پذیرد و باعث ایجاد اعتماد در اطرافیان شان گردد. خصوصا آنانی که می خواهند چهره ای کاریزما داشته باشند و از این طریق انگیزه اطرافیان را برای تلاش و تبلیغ بیشتر کنند. از طرفی مرز میان معرفی خود – چه کاندیدا باشیم چه هوادار- و خودنمایی مرز دقیقی است که نفس را با آن بازیهای بسیار است. انجام کارهایی که فرد بدانها توجه نداشته و صرفا به خاطر جلب توجه فعلی به کار می آیند مانند حضور در میان محرومان نیز می تواند عملی غیراخلاقی محسوب شود.

* دروغگویی و اغراق: اینکه کاندیدایی مورد پرسشی قرار بگیرد که آنرا نمی داند یا اطلاعات دقیقی ندارد و با این همه به بافتن دست نزند و به ندانستن خود اذعان کند کمتر اتفاق افتاده است. از طرفی هوادران نیز با در دست داشتن یکی دو نشانه از کاندیدا یا کاندیداهای مورد علاقه خود به بزرگنمایی و حتی فضیلت سازی برای آنان روی می آورند تا مخاطب خود را محو جمال آنها کنند! از اینها بالاتر دست زدن افراد و گروهها به ابزارهایی چون انتساب دروغین یک فرد به افرادی موجه یا پراکندن شایعاتی مبنی بر حمایت چنین افرادی از گروه یا فرد مورد نظرشان است که متاسفانه بسیار اتفاق می افتند!

از ما گفتن صاحب اختیار ید. البته ناراحت نشوید خلاصه گوشت تلخی مثل من باید باشد تا برخی مسائل بسیار بدیهی با آنکه انتظارش نمیرود گفته شود .