دیپلماسی را مذاکره یا رابطه معنا کرده اند.اما این مذاکره 2 بعد دارد که مذاکره خواص با خواص در پشت دربهای بسته را دیپلماسی خصوصی و مذاکره خواص با عوام را دیپلماسی عمومی میگویند.

دیپلماسی عمومی در واقع آن روی دیگر سکه دیپلماسی خصوصی است که در عرض هم هستند و ضمانت اجرایی تصمیمات اخذ شده در محافل خصوصی را بیشتر میکند.بر خلاف دیپلماسی خصوصی که در 3 رده استراتژی,تاکتیک و تکنیک است , دیپلماسی عمومی در 2 رده تاکنیک و تکنیک پیگیری می شود. در واقع دیپلماسی عمومی تاکتیکی برای رسیدن به استراتژیهاییست که در دیپلماسی خصوصی بررسی میشود. اختلافی دیگر اینکه دیپلماسی خصوصی از 3 ابزار اقناع,پا داش و تهدید استفاده میکند اما دیپلماسی عمومی غالبا از روش اقناع بهره میگیرد.

بستر کاری دیپلماسی عمومی ,افکار عمومی است که میتوان با دردست داشتن افکار عمومی و فشار از آن طریق بعضی تصمیمات در حوزه دیپلماسی خصوصی را تحت تاثیر قرار داد.در این راستا می توان از وسائلی چون 1-مطبوعات 2-رسانه ها 3-اینترنت 4-فیلم 5-کتاب 6-نقل و قول استفاده کرد.

کارویژه دیپلماسی عمومی زر ورق کردن تصمیمات خصوصی است که عمدتا برای مهار,استحاله و یا تقویت سیاستهاییست که توسط تیم خودی یا حریف  طراحی میگردد.و یا برای محک زدن افکار عمومی که اصطلاحا به آن (( براوررد گام به گام)) میگویند .

یکی از مهمتریت کاربردهای دیپلماسی عمومی در آخرین راه اعمال نفوذ یعنی تحت فشار گذاشتن افرادی است که تصمیمات کلان را میگیرند است که توسط گروههای فشار ِ بیرون از حاکمیت صورت میگرد ,از این رو تنها حربه این گروهها دیپلماسی عمومی است چون دسترسی به دیپلماسی خصوصی ندارند.

برای به دست گرفتن افکار عمومی میتوان از بزرگان,روسای اصناف , مشاهیر (هنرپیشگان,بازیکنان,خوانندگان) استفاده کرد تا با قانع کردن آنها بتوان با کمترین هزینه زیرمجموعه و یا طرفداران آنها را با نظر خود همراه کرد.به این تاکتیک ,دکترین قطره جوهر میگویند.زیرا همانند قطره ای است که وقتی روی کاغذی می افتد تا شعاع خاصی  زود نشر پیدا میکند و محیط را به رنگ خود تغییر میدهد.

تمام حوزه های 4 گانه اقتصاد ,نظامی ,فرهنگ و سیاست میتوانند بستری برای کار در حوزه دیپلماسی عمومی باشند اما شکل خروجی آنها غالبا فرهنگی است.

به عنوان مثال وقتی فیلم نظامی پخش میشود که در آن فیلم ملیت خاصی با ایدئولوژی یا تفکر خاصی پیروز میشود,مهمترین بازتاب آن در بین مردم,ترس آنها از آن ملت در مواجه با آنها در مورد آن تفکر یا سیاست است که برای بینندگان حکم بازدارندگی دارد.

اين مقاله در مجله همراه شماره ۸  - وزارت امور خارجه - منتشر شده است.